jueves, 16 de junio de 2011

Red & Anarchist Black Metal (RABM)

El RABM (Red & Anarchist Black Metal) es una vertiente del Black Metal que aparece como con traposición a los grupos de NSBM neonazis (Nacional Socialist Black Metal). Sin embargo, para entender las características de este género y cómo surgió, hay que saber lo que es es Black Metal.

El Black Metal aparece en los ochenta influído por el Speed y el Trash Metal. Se caracteriza por sus letras anticristianas y antimoralistas, con temas como el ocultismo o el satanismo. Es el género del metal más violento y el que le ha dado la fama de ser "música satánica" (Además del ya conocido caso de la nota del tritón y canciones interpretadas erróneamente por la opinión pública como "666 the number of the beast" de Iron Maiden, que habla de temor al diablo, no de su adoración). Este género usa un nivel muy elevado de distorsión en sus guitarras y suele utilizar la formación básica insturmental del metal, guitarra-bajo-batería, con excepciones como los grupos de Black Pagan Metal, de los que ya hablé en la entrada sobre el Folk Metal. El tipo de voz usada en el Black Metal es por norma general el canto gutural, siendo bastante común tanto el agudo como el grave, usando casi siempre la técnica del death growling (Aunque no me voy extender hablando del canto gutural), aunque el gutural más grave e ininteligible suele estar más ligado al Death Metal. El Black Metal suele usar atomósferas oscuras y tétricas para sus videoclips y conciertos.

Aparte de todo esto, el Black Metal es un género de contrastes. Además de haberse convertido en el género con los grupos satánicos por excelencia, como contraposición a esto, surge el Black Metal Cristiano, o White Metal. Estos usan las carácterísticas del Black Metal pero con letras cristianas. Además, recordemos que un pequeño grupo de bandas del Viking Metal eran nazis y fueron las que le dieron mala fama a ese género,pues la derivación en los sonidos y la temática de estas bandas crearon el NSBM, dejando ya de lado cais por completo su inicial temática vikinga por letras racistas, violentas y antisemitas, desprestigiando el Metal. La respuesta del sector de izquierdas del metal. En 1993 aparece el primer grupo del RABM, Profecium, de nacionalidad argentina, como contraposición del NSBM. Las letras de los grupso de RABM son profundamente políticas y defienden ideas anarquistas, comunistas, ateas y ecologistas entre otras. Hacen una profunda crítica a la derecha y a la sociedad. Como contraposición en el viking metal a esosprimeros grupos nazis, aparecieron bandas comunistas y anarquistas con el sonido del viking metal y con cierto nivel de temática vikinga.

El Metal es una vertiente musical que no se puede clasificar bajo una sola etiqueta. Hay gente dice que todo el metal es satánico, o incluso tengo oído decir que son todos nazis, o todos los grupos suenan igual, pero esa gente sólo se mueve por prejuícios. Como ejemplo de esto, en esta entrada, incluiré vídeos de un género del que aún no he hablado, el Power Metal, que de momento sólo mencioné brevemente en la entrada del Folk Metal. Como características del Power se puede decir que es el género más complejo musicalmente hablando y usa voces claras y limpias con cantantes tenores, y suele tener estructuras más propias de una orquesta profesional que de un grupo musical actual.

Grupos de Black Metal Comunista y Anarquista:

Slaughter 2017

Jarost Marksa

Grupos de Power Metal para demostrar mis argumentos

Rhapsody

Celesty

martes, 14 de junio de 2011

ANTROPOLOXÍA EVOLUCIONISTA FRENTE PARTICULARISMO HISTÓRICO DE FRANZ BOAS.

Como indica o titulo este apartado vai facer referencia a unha confrontación de ideas de dúas correntes antropoloxicas a antropoloxía evolucionista e o particularismo histórico,pero de que tratan estas dúas correntes ? En xeral as dúas son antropoloxicas aplicadas a evolución das culturas humanas. A primeira en aparecer cronoloxicamente sería a antropoloxía evolucionista e máis tarde o particularismo histórico que criticaría a anterior e rechazaría as súas ideas.
Agora vou a explicar un pouco de cada unha por separado:

ANTROPOLOXÍA EVOLUCIONISTA

Surge a mediados do século XIX como un intento de explicar as diferenzas entre as diversas culturas do mundo. Para os primeiros evolucionistas da época as culturas empezaban nunha sociedade primitiva e acababan en sociedades máis civilizadas.Tamén nesta época fanse moitos estudos de sociedades africanas e pacificas ademáis de sociedades de tempos pasados ,que reforzaron o traballo desta nova disciplina.
Tres elementos clave para o evolucionismo serían : o metodo comparativo, os chamados survivals e o difusionismo.
-O uso do método comparativo fai aparecer a idea de que as culturas máis simples son as predecesoras as máis complexas.Foi moi usado por os antropólogos cando viron que no ambito biolóxico explicouse a evolución de especies simples a complexas. Pero ainda así sufriu varias criticas sobretodo na elaboración incorrecta das mostras a analizar.

-Os survivals é o nome que se lle puso os aspectos das culturas que se crearon en épocas pasadas e perduran na actualidade,grazas a isto puidose estudar como foron as culturas ao longo da sua evolución e por que eses aspectos ainda perduran. Sen embargo os survivals foron moi criticados polos funcionalistas.

-O difisionismo ,en resumen, aclaranos que os rasgos antropoloxicos obtidos por unha cultura difunden pola sua periferia e vanse asentando nos territorios de seu redor. Sen embargo isto non axuda a comprender cal é o a orixe dos ragos antropoloxicos.

Entre as diferentes teorias da antropoloxía evolucionista destaca a teoria de Lewis Henry Morgan a cal asenta a idea principal da antropoloxía evolucinista. A crenza de que as culturas pasan todas por igual por diferentes niveis nos diversos rasgos da cultura, e que actualmente as diferentes culturas foronse asentando nos niveis que teñen agora. Isto implicaría que todas as sociedades teñen unha mesma liña evolutiva que vai dar na sociedade que naquel tempo criase a mellor, a occidental.Por exemplo no ambito da técnica as sociedades pasarían por salvaxismo,barbarie e chegarían a civilización; ou no ambito das relacións sociais e familiares nas que se pasaría polas fases consanguinea,punalúa,sindiásmica e por ultimo a monógama.

PARTICULARISMO HISTÓRICO DE FRANZ BOAS

Nace como unha nova forma de entender a evolución das culturas, rexeitando as ideas da antropoloxía evolucionista dando a sua propia tesis de cómo se desarrolla unha sociedade ao longo da historia.Cando falamos de particularismo histórico estamos falando de Franz Boas o seu representante máis coñecido e un dos grandes da antropoloxía a principios do século XX.
Non é que Boas rexeite as ideas de outras cocepcións da evolución das sociedades de feito alaba o seu traballo pero propon que non debemos cosiderar que as sociedades teñen unha linea evolutiva común por onde todas pasan e vanse asentando en diferentes niveis, senon que debemos pensar que cada sociedade ten unha linea evolutiva propia por onde evolucionan ata convertirse no que son agora.Este é unha das máis importantes ideas do particularismo histórico.
Boas tamén fai unha crítica ao método comparativo e o tacha de insuficiente para o estudo da evolución das sociedades e dictamina unha via de estudo máis centrada na historia da sociedade e que sea soamente valida para a sociedade estudada.
Un dos maiores logros de Boas foi o rexeitamento do etnocentrismo, e decir,rexeita a crenza de que a sua sociedade é a mellor e fai o seu traballo dende un punto de vista máis obxetivo.

COMO SE CONTRADICEN AS DÚAS

Vendo a pequena reseña feita de cada unha podese ver que hai un punto no que se contradicen totalmente.Para ser exactos o punto no que se trata a forma da evolución das sociedades , a antropoloxía evolucionista di que todas as sociedades seguen unha linea de evolución e que cada sociedade baise asentando nun dos niveis existentes,mentres que o particularismo histórico di que cada sociedade segue a sua linea evolutiva ata consalidarse na sociedade final que existe no presente.Quizais este simple debuxo poida explicar o dito:

Para empezar hai que dicir que cada forma xeometrica representa a un tipo de sociedade, por exemplo o cadrado representaría unha sociedade primitiva , o triángulo a unha bárbara e o círculo a unha civilizada.Agora ben a zona da esquerda , a que esta no fondo gris , representaría a antropoloxía evolucionista e nos quere dicir que so existe unha linea evolutiva que pasa por todos os tipos de sociedade ata chegar á civilizada,tamen interpretase que as sociedades poden quedarse nos niveis inferiores.Despois a zona da dereita ,a que esta no fondo de cor branca,vese varias lineas de evolución que desembocan nos diferentes tipos de sociedade sen ter que pasar po os outros tipos,interpretase que cada sociedade ten o seu modo de evolucionar para chegar ao que son independentemente do avanzadas que estean, esto representaría ao particularismo histórico.

Culturas do mundo(Traballo fin de curso)

Unha cultura é un conxunto de todas formas, os modelos e os patróns, explícitos ou implícitos, a través dos cales unha sociedade se manifesta. Inclúe costumes, prácticas, códigos, normas e reglas da maneira de ser, vestimenta, relixión, rituais, normas de comportamento e sistemas de crenzas.
As orixes do término atópanse nunha metáfora entre a práctica dalgunha actividade ( por exemplo, o clutivo d a terra, que é a agricultura) co cultivo do espírito humano, das facultades intelectuais do individuo. Nesta acepción aínda se conserva na linguaxe cotiá, cando se identifica cultura con erudición. Unha persoa culta é aquela que posee grandes coñecementos nas máis variadas rexións do coñecemento.

Cultura e civilización


É no contexto do iluminarismo cando xorde outra das clásicas oposicións nas que se involucra á cultura, esta vez, como sinónimo de civilización. Esta palabra aparece por primeira vez na lingua francesa no século XVIII, e con ela se significaba a refinación das costumes. Civilización é un término relacionado coa idea de progreso. Según isto, a civilización é un estado da Humanidade na cal a ignorancia foi abatida e as costumes relacións sociais se atopan na súa máxima expresión. A civilización non é un proceso terminal, é constante, e implica o perfeccionamento progresivo das leis, as formas de goberno, o coñecemento. Como a cultura, tamén é un proceso universal que inclúe a todos os pobos, incluso a os máis atrasados na liña da evolución social. Dende logo, os parámetros cos que se medía se unha sociedade era máis civilizada ou máis salvaxe eran os da súa propia sociedade. Nos albores do século XIX, ambos términos, cultura e civilización eran empleados casi de modo indistinto, sobre todo en francés e inglés ( Thompson, 2002: 186).
Johann Gottfried Herder: Según él a cultura podía entenderse como a realización do xenio nacional.

Cultura Exipcia

O val do Nilo constitúe unha arteria vital de vida no noroeste do continente africano, rodeado a oriente e occidente por terreos desérticos nos que a posibilidade de supervivencia e desarrollo eran casi inexistentes na Antigüedade. Esta característica condicionou a vida dos antiguos exipcios, cuxa contidianeidade mantiña o ritmo que lle imprimía a crecida anual do río. Ao longo do IV milenio, Exipto sufriu unha serie de transformacións que impulsaron o desarrollo de comunidades que vivían xunto ao nilo. O proceso foi máis precoz no norte avanzando logo cara o sur.

No século XVII, Exipto sufriu unha profunda crise políica, complicada esta vez pola actuación de poboacións extranxeiras.

Dende o siglo VI a.C, Exipto convertiuse nunha provincia de sucesivos estados. No ano 31 a.C Exipto convertiuse nunha provincia romana.
A historia do Exipto Antiguo devidese en 3 imperios con intervalos de dominación extranxeira e guerras internas. O Imperio Antiguo caracterizouse polo crecemento das Artes e a construccion das pirámides.
Durante o Imperio Medio, tras unha etapa de decadencia, Exipto conoceu un período de esplendor na sua economía, literatura e artes. No Novo Imperio, o país alcanzou a sua idade dourada conquistando aos pobos veciño
s e expandindo o seu territorio baixo a dirección dos faraóns da XVIII dinastía.

Antigua Grecia

O termo antigua grecia refírese ao período da historia de grecia que abarca dende a edade oescura de grecia ca 1100 a.c e a invasión dórica, ata o ano 146 a.c e a conquista romana de grecia e a batalla do corinto. Considerase xeralmente como a cultura seminal que serviu de base á civilización occidental. A cultura grega tivo unha poderosa influencia sobre o imperio romano, o cal a difundiu a través de moitos dos seus territorios de Europa. A civilización dos antigos gregos foi enormemente influínte para a lingua, a política, os sistemas educativos, a filosofía, a ciencia e as artes, dando orixe á corrente renacentista dos séculos XV e XVI en Europa Occidental e resurxindo tamén durante os movementos neoc
lásicos dos séculos XVIII e XIX en Europa e Ámerica. A civilización grega foi basicamente marítima, comercial e expansiva. Unha realidade histórica no accidentado relieve, dificultaban a actividade agrícola e as comunicacións internas, e pola súa dilatada lonxitude de costas, favorecendo a súa expansión hacia ultramar. Un fenómeno sobre o que tamén incidarían tamén de forma sustancial a presión demógrafica orixinada polas sucesivas oleadas de pobos( entre eles aqueos, jonios e dorios) ao longo do III y II milenios a.C.

Tralas civilizacións minoica e micénica, nos séculos escuros(entre o XVIII e o XII a.c) a fragmentación existente na Hélade constituirá o marco no que se desarrollarán núcleos políticos organizados en cidades, as poléis.

Relixión: A mitoloxía grega componse de historias contadas polos

gregos antiguos sobre deuses e heroes, a natureza do mundo, as orixes e a importancia das súas prácticas relixiosas. Os mayores deuses gregos eran os 12 olímpicos:
* Zeus - o deus do ceo e o trono; o de maior rango e o máis poderoso, rexedor do monte Olimpo
* Hera - a consorte
de Zeus, raíña dos deuses, a deusa do matrimonio, a fidelidade
* Poseidón - xunto con Hades o controlador dos mares, dos océanos e dos terremotos
* Ares - o deus da guerra, a crueldade e do asasinato
* Hermes - o deus mensaxeiro, tamén da orientación, os viaxeiros, os pastores, os ladróns, o consolo e as reunións
* Hefesto - o deus do lume, a fragua, o traballo manual, os artesáns e as armas
* Afrodita - a deusa do amor
* Atenea - a deusa da sabedoría, a educación e a guerra; a protectora dos heroes
* Apolo - o deus da danza, as artes, a música, a arcada, a prudencia e a beleza masculina
* Artemisa - a deusa da caza, os animais, a castidade e as amazonas
* Deméter - a deusa da terra, as flores e as plantas, a comida e a agricultura
* Hestia - a deusa da calor de fogar e a familia

Outras deidades importantes incluían:
* Hebe - a deusa da xuventude e a axudante dos deuses
* Helios - o deus do sol
* Selene - a deusa da lúa
* Hades - o deus do inframundo e dos mortos sobre os que o raíña
* Dioniso - o deus máis novo do panteón, e o deus do viño, a natureza en estado salvaxe e a sexualidade aberta
* Perséfone - a deusa do inframundo
* Heracles - un heroe e un semideus de fortaleza extraordinaria
* Caos - a deusa do informe e o impreciso

Os pais de Zeus eran Crono e Rea que tamén eran os pais de Poseidón, Hades, Hera, Hestia e Deméter.
A cultura de Grecia evolucionou durante miles de anos, cos seus inicios nas civilizacións minoicas e micénicas continuando coa notablilísima Grecia clásica, o nacemento da época helenísitca e por medio da influencia do Im
perio Romano e o seu sucesor, o bizantino, na Grecia oriental. O imperio Otomano tamén tivo unha influencia considerable na cultura grega, pero é a guerra da independencia grega a que revitaliza Grecia e propicia o nacemento dunha identidade individual dentro da súa polifacética cultura ao longo da historia.

Imperio Romano


A Cultura Romana foi o resultado dun importante intercambio entre civilizacións diferentes: a cultura grega e as culturas desarroll
adas en Oriente ( Mesopotamia e Exipto sobre todo) contribuiron a foram a cultura e arte dos romanos. Un dos vehículos que mías contribuiu a universalización da cultura romana, que pronto foi a de todo o imperio, a do uso do latín como lengua común.
O calendario
:
O calendario romano fixaba a duracion dos meses en 29
días, 12 horas e 44 minutos.
Ciencia:
A ciencia non conoceu un desarrollo importante en roma no campo da teoría ou da investigación pura, limitandose os autores romanos a recopilar coñecementos anteriores.
Costumbres: En Roma tiña lugar unha vida social e comercial. A súa pr
osperidade económica e o feito de ser a capital política conxugáronse para que a súa planta urbana se enchese de belas estatuas, imponentes edificios e arcos e columnas conmemorativas dos triunfos militares.
A relixión: Os romanos eran politeístas. Os romanos veneraban a os númenes ou espíritos da natureza, a os manes ou espíritos dos antepasados, a os lares ou espíritos do fogar e a os penates ou espíritos da vida.

Culturas actuais

Podemos considerar que existen tantas culturas como comarcas, islas ou sociedades. Se utilizamos un símil e partimos da idea de que hai algún instante moi largo no que o homo sapiens sapiens falou e houbo un primer linguaxe..., na actualidade hay 6912 aproximadamente ainda que cada certo tempo unha se esfuma porque non hay tradición escrita e os seus falantes morren.

martes, 31 de mayo de 2011

Estruturalismo (traballo fin de curso)

O estruturalismo é unha corrente antropolóxica, rama da antropoloxía social, cuxo máximo ideólogo é Claude Lévi-Strauss. Defende que os fenómenos sociais se baséan en operacións lóxicas fundamentadas en estruturas, a través das cales se produce o significado dentro dunha cultura. Así, o seu obxectivo é o de estudar estas estruturas. Por iso, a lingüística, os mitos e o parentesco son obxectos de estudo desta corrente.

LÉVI-STRAUSS

O seu iniciador, Claude Lévi-Strauss (1908-2009), foi un etnólogo e antropólogo belga do cal podemos dicir fundou a escola estruturalista. Tras estudar Dereito na Sorbona, París, estuda Filosofía e exerce a docencia nun instituto de secundaria en Brasil, sen embargo non realiza a súa tesina ata 1948 tras participar na II Guerra Mundial, a cal trataba sobre as estruturas de parentesco e un estudo sobre a sociedade Nambikwara. Nas década de 1950 traballa en distintas institucións antropolóxicas. En 1955 publica Tristes trópicos, unha das súas obras maestra a cal o impuls, e en 1962 O pensamento salvaxe, que xunto a Mitolóxicas (1964-1971), forman as súas obras cumbre.
ESTRUTURALISMO E LINGUAXE

O estruturalismo, como xa dixemos antes, centra o seu estudo sobre as estruturas do pensamento humano. Así, non se atende á evolución humana, senón á interpretación do material existente, clasificándolo en estruturas. Nun primeiro momento (estruturalismo inxenuo), entendíanse as estruturas lingüísticas como equivalentes ás estruturas sociais mentres que nun segundo período (metaestruturalismo), que comeza tras a publicación de O pensamento salvaxe, enténdense como estruturas materiais as cales se reflicten na nosa linguaxe. Así, o estruturalismo rematou por acercarse máis ao campo da filosofía.

ESTRUTURALISMO E MITOLOXÍA

O estruturalismo sostén que baixo a aparente narración fantástica ocúltase un motivo que se repite diacrónicamente. Por exemplo, na nosa tradición está presente o mito de Adán e Eva, que di que a muller é a portadora do pecado orixinal. Así, esta podería ser unha explicación da discriminación de xénero na nosa sociedade. Segundo o estruturalismo, esta análise debe de se realizar baixo 1)recoñecemento de utilidade dos datos históricos dispoñibles 2)a investigación sistemática dos temas míticos e o seu lugar na cultura, o pensamento e a ideoloxía 3) confrontación entre mito e ritual.

ESTRUTURALISMO E PARENTESCO

A teoría da alianza, desenvolvida polos pensadores estruturalistas establece que o matrimonio é a base da sociedade. Establece que a partir deste se van creando as estruturas sociais, sempre dende o principio común da prohibición ou tabú do incesto, porque permite que se dea a exogamia. Despois, en cada sociedade hai unhas regras de linealidade e distintas combinacións entre os átomos de parentesco. Lévi-Strauss diferenciou entre tres tipos de sistemas de parentesco: a) os simples, nos cales a cultura define cales son os elementos incestuosos e prescriben a categoría das persoas coas que poden casar b)os complexos, nos cales a selección da parella é libre para cada persoa (como ocorre en Occidente) c) os semicomplexos, onde o sistema prohibe só certos enlaces

ESTRUTURALISMO FILOSÓFICO

Cabe dicir que o orixe desta corrente de pensamento tivo a súa orixe tras a aparición do existencialismo de Sartre e o xiro deste cara a posicións marxistas. Comezou por Lévi-Strauss e continuaron Louis Althusser e Michelt Foucault, a pesar de que estes negaron pertencer a dita forma de pensamento.

Naturaleza humana

Para empezar nombraremos a dos investigadores antropológicos llamados bronistaw Malinowski y Margaret Mead que nos mostraron que no existe ninguna norma moral que sea universal.

Brinistaw Malinowski es un refundador de la antropología social que baso su experiencia en el trabajo de campo y en la consideración funcional de la cultura. Propuso analizar instituciones sociales en términos de satisfacción colectiva de necesidades individuales por dicho motivo se opuso a la aplicación de ciertos planteamientos evolucionistas de las sociedades humanas. Su objetivo fue el funcionalismo que considera que todas las partes de un grupo social humano están relacionadas y que cada uno cumple una función dentro del grupo. Cambien aporto observaciones sobre la importancia del trabajo de campo.

Margaret Mead, antropóloga cultural, intentó representar en su libro más conocido la cortesía, la modestia, las buenas maneras, la conformidad universal que en realidad no son universales y mostrarnos la crisis adolescente y las tensiones sociales que se producen en todas y cada una de las culturas, ella fue la primera antropóloga que dio la idea de que no existe una naturaleza humana universal ya que los humanos somos totalmente moldeables socialmente y culturalmente. En su primer trabajo de campo en Samoa se centro en el estudio de la adolescencia y dio otra idea de que el crecimiento de las personas esta enlazado cn las necesidades de cada cultura.

Ambos antropólogos llegan al confirmar la moldeabilidad de la naturaleza humana que tenemos en común todos los humanos. Ya que es cierto que cada cultura nos moldea para crear formas de vida diferentes y contrarios entre sí a la que llamamos la adaptación de sus capacidades físicas y intelectuales. No somos del todo diferentes ya que compartimos un patrimonio común heredado que es la base de nuestra organización anatómica, morfológica y cerebral ( ya que tenemos las mismas estructuras y la misma capacidad innata para la organización de estructuras lingüísticas que nos permiten crear diferentes lenguas).
Parra buscar la dignidad universal del ser humano tenemos que buscarla en nuestras capacidades que nos distinguen como especie ( lenguaje, bipedismo,....) también puede reconocerse a partir de nuestra estructura cerebral. En ella observamos que somos el único animal capaz de matar a sus semejantes esto se le puede llamar deformación cultural es decir que la cultura nos enseña a matar por eso decimos que "el hombre es un lobo para el hombre"

El objetivo básico de la antropología es la reflesion sobre la naturaleza humana desde muchas perspectivas ( biológica, cultural, social, filosófica, primatologica y etnografica)
Y todos llegan a la misma conclusión que la naturaleza humana es la capacidad de preguntarse sobre si mismo y sobre todo lo que le rodea como la naturaleza, la tecnología, el paisaje, y autoconocerse y comprenderse.

Se comparan entre las culturas algunas posibles características universales pero aun no se han encontrado ni siquiera en el cerebro humano aunque tengas algunas de las características como la racionalidad, la empata y la libertad que son universales pero estas no se pueden explicar por medios físicos.

Aparece un movimiento que considera que no existe la naturaleza el EXISTENCIALISMO.

Existencialismo es el nombre que se usa para designar a una corriente filosófica o de pensamiento de corte ir racionalista que tuvo su origen en el siglo XIX y se prolongó más o menos hasta la segunda mitad del XX. No se trata de una escuela homogénea ni sistematizada, y sus seguidores se caracterizan principalmente por su reacción contra la filosofía tradicional. Estos filósofos se centraron en el análisis de la condición de la existencia humana, la libertad y la responsabilidad individual, las emociones, así como el significado de la vida.

Uno de sus postulados fundamentales es que "la existencia precede su esencia" (Sartre), es decir, que no hay una naturaleza humana que determine a los individuos, sino que son sus actos los que determinan quiénes son, así como el significado de sus vidas. El existencialismo defiende que el individuo es libre y totalmente responsable de sus actos. Esto incita en el ser humano la creación de una ética de la responsabilidad individual, apartada de cualquier sistema de creencias externo a él. En líneas generales el existencialismo busca una ética que supere a las moralinas y prejuicios; en esto al observador neófito puede resultarle contradictorio ya que la ética que busca el existencialismo es una ética universal, válida para todos los seres humanos, que muchas veces no coincide con los postulados de las diversas morales particulares de cada una de las culturas preexistentes.

El existencialismo tiene sus antecedentes en el siglo XIX en el pensamiento de Søren Kierkegaard y Friedrich Nietzsche. También, aunque menos directamente, en el pesimismo de Arthur Schopenhauer (a quien Nietzsche tuvo como uno de sus primeros maestros), así como en las novelas de Fiódor Dostoyevski. En el siglo XX, entre los filósofos más representativos del existencialismo se encuentran Martin Heidegger, Karl Jaspers, Jean-Paul Sartre, Miguel de Unamuno, Simone de Beauvoir y Albert Camus.[1]

Sin embargo el existencialismo recién toma nombre en el siglo XX y particularmente tras las terriblemente traumáticas experiencias que vivió la humanidad durante la Primera Guerra Mundial y la Segunda Guerra Mundial, durante estos dos conflictos (que podrían ser calificados por una parte casos extremos de la estupidez que puede tener la humanidad y por la otra -concordando con Hannah Arendt- las formas en los que la violencia interhumana llega a su apogeo con una banalización del mal) surgieron los pensadores que en el a posteriori se preguntaron explícitamente ¿qué sentido tiene la vida? ¿para o por qué existe el ser? ¿existe la libertad total?.

Corresponde decir preliminarmente que el genuino existencialismo fue (como otras expresiones legítimas de la cultura y del pensamiento) aprovechado por el mercado de su época y existió entre fines de los 1950 y de los 1960 una moda"existencialista" o, mejor dicho existencialismo.

Http://es.wikipedia.org/wiki/Existencialismo

Esta idea del existencialismo es opuesta a la hipótesis dualista que sostiene teorías religiosas y las biológicas ya que no hay una naturaleza espiritual o física que determine nuestro ser y cada persona es algo indeterminado y que se conforma por sus acciones. Pero todos tenemos una condición humana que tiene unos limites comunes como:
- Es un ser arrebolado en el mundo, que no debe su existencia a nadie.
- Es un ser mortal que reconoce su mortalidad.
- Es un ser que vive en medio de los demas y se limita por ellos.
- Es un ser que actua, decide y elige.

martes, 24 de mayo de 2011

As correntes antropolóxicas do século XX (Traballo de fin de curso)

A) DINAMISMO ANTROPOLÓXICO

O dinamismo é un contrario do estruturalismo e o funcionalismo, que son visións estáticas da sociedade e din que se algo é necesario ou básico para o funcionamento da mesma, este algo debe ser estable ou a sociedade non existiría. A crítica do dinamismo contra isto é que o cambio é evidente, e non telo en conta supón unha análise limitada da realidade. A partir dos anos 50 comézase a analizar o cambio, o dinamismo da sociedade.

Este dinamismo da sociedade é un fenómeno interno, e un elemento fundamental para a súa cohesión. Max Gluckman (Principal representante do dinamismo xunto con Leach) desenrolou o significado de conflicto neste contexto para explicar as tensións sociais. Mentres tanto, Edmund Leach desenrolou a de ciclos para describir os desenrolos periódicos e cambiantes da sociedade.

B) NEOEVOLUCIONISMO

A diferenza do evolucionismo, que tomaba como principio o desenrolo progresivo en sentido unilineal, o neoevolucionismo tenta explicar o desenrolo da cultura en función da enerxía dispoñible, considerando a evolución có aumento progresivo das técnicas para a súa obtención.

O neoevolucionismo céntrase nas causas do progreso das sociedades. Leslie White e Julian Steward, pioneiros do neoevolucionismo, resumen a definición de cultura así: a cultura é o produto das relacións históricas entre un grupo humano e o seu medioambiente.

Tanto White como Steward din que a cultura é só un dos ámbitos da vida social:

- Para White a cultura non é un fenómeno que se explica nos seus propios términos como propuxeran os culturalistas. O aproveitamento enerxético é o motor das transformacións culturais. Entón a cultura está determinada pola forma en que o grupo humano aproveita o seu entorno. O desenrolo da cultura dun grupo é proporcional á cantidade de enerxía que a tecnoloxía dispoñible permite aproveitar. A tecnoloxía determina as relacións sociais e a división do traballo como forma de organización. A súa vez, a estructura social e a división do traballo refléxanse no sistema de creencias do grupo. Unha modificación na tecnoloxía e a cantidade de enerxía aproveitada supón un cambio en todo o conxunto.

- Steward retomaba de Kroeber a concepción da cultura como un feito que está por enriba e fora da natureza. Nembargantes Steward sostiña que había un diálogo entre ambos dominios. Opinaba que a cultura é un fenómeno ou capacidade do ser humano que lle permite adaptarse o seu medio biolóxico. Steward planteaba o proceso de evolución multilineal da cultura (Isto é que non todas as culturas pasaban dun estado salvaxe a barbarie e de ahí a cultura) e que este proceso baseábase no desenrolo de tipos culturais derivados das adaptacións culturais o medio físico dunha sociedade. Steward introduce nas ciencias sociais o término de ecoloxía , sinalando con el: o análise das relacións existentes entre todos os organismos que comparten un mesmo nicho ecolóxico.

C) ECOLOXÍA CULTURAL

A ecoloxía cultural é definida por Julian H. Steward como unaha serie de principios, metodoloxías e conceptos que se aplican en diferentes condición espaciais e temporais ó estudo do home, a súa sociedade e a súa cultura. A maneira de exemplo pódese mencionar cómo as sociedades usan o seu acervo cultural para adaptarse socioculturalmente a condicións ambientais con características particulares. A adaptación sociocultural é o resultado dunha serie de axustes progresivos, que poden ser ou non evolutivos, pero que explican os mecanismos de natureza social e cultural que as sociedades humanas crean ou recrean para usar, maneixar ou explotar o seu ambiente.

Steward, no seu libro Theory of culture change
explica que a ecoloxía cultural ten por obxecto o estudo dos procesos a través dos cales unha sociedade adáptase socioculturalmente ó seu ambiente. Ademáis explica cómo unha sociedade e as súas diversas institucións para ser estudiadas e comprendidas deben ser analizadas como adaptacións socioculturais a ambientes específicos.

A ecoloxía cultural estuda as relacións do home co seu ambiente físico a través de niveis de integración que van do local ó rexional, ó nacional ou ó internacional. Afirma que os patróns de comportamento culturais permiten a adaptación do home ó ambiente mediante unha serie de interacción dinámicas. A adaptación sociocultural realízase mediante axustes que non son filoxenéticos e polo tanto varían de acordo cos sucesos que afectan a vida das comunidades. Esta teoría pon especial atención nas reaccións e respostas emitidas polos seres humanos a través do que coñecemos como cultura, a cal permítenos comprender e explicar os procesos de cambio social e as adaptacións. Este razonamento teórico permite tamén entender cómo os grupos humanos poden percibir os efectos ocasionados polos riesgos no ambiente.


A ecoloxía cultural é unha ferramenta metodolóxica para investigar e pódese analizar dende o punto de vista dos cambios con respecto á adaptación do home
e o seu ambiente. O concepto básico é o de adaptación sociocultural ó ambiente, considerando sempre á cultura como un elemento decisivo que permite ás sociedades saber cómo actuar ante ciertas circunstancias y manifestaciones de los componentes del ambiente para ajustarse a ellos.

D) MATERIALISMO CULTURAL

O Materialismo Cultural é un paradigma antropolóxico baseado, pero non limitado, polo pensamento Materialista Marxista. O termo Materialismo Cultural, usado por primera vez por Marvin Harris no seu libro The Rise of Anthropological Theory (1968), derívase de dous palabras: "Cultura" (Estrutura social, linguaxe, leis, relixión, política, arte, ciencia, supersticiones, etc.) e "Materialismo" (A materia en lugar do intelecto ou da espiritualidad, é fundamental para a realidade). Harris desenrolou o Materialismo cultural con ideas prestadas de doctrinas antropolóxicas existentes, especialmente do Materialismo Marxista.

Materialismo Cultural: Infraestrutura, Estrutura e Superestrutura:
O Materialismo Cultural amplía e retén os Tres Niveis Marxistas do modelo cultural:
Infraestrutura, Estrutura e Superestrutura.

- Infraestrutura: población, necesidades biolóxicas básicas e recursos (Traballo, equipo, tecnoloxía, etc.).

- Estrutura: patrón de organización (Goberno, educación, patrón de producción, etc.).

-Superestrutura: institucións sociais (Leis, relixión, política, arte, ciencia, supersticións, valores, emoción, tradicións, etc.).

Materialismo Dialéctico Marxista (Conceptos e ideas son o resultado da condición material) e Materialismo Histórico Marxista (Membros influíntes da sociedade dominan a condición material, mentres que as institucións sociais da sociedade están baseadas na condición material) difiere do Materialismo Cultural en varios aspectos claves. O Materialismo Cultural mantén que a Infraestrutura ten influencia sobre a Estrutura, mentres que a Estrutura exerce pouca influencia sobre a Infraestrutura. O Materialismo Marxista, por a súa parte, sostén que a Infraestrutura ea Estrutura influéncianse mutuamente. Otra diferencia entre o Materialismo Cultural e o Marxista é a Teoría de Clases. O Materialismo Marxista cree que o cambio social soamente é beneficioso para a Burguesía, mentres que o Materialismo Cultural cree que o cambio social tamén é beneficioso para o Proletariado.

O Materialismo Cultural busca explicar a organización cultural, a ideoloxía e o simbolismo dentro dun marco materialista. Os materialistas culturais creen que a sociedade desenrólase mediante o método de ensayo e erro. Se algo non é beneficioso para a habilidade da sociedade de producir e/ou reproducir, ou fai que a produción e/ou reprodución excedan dos límites aceptables, desaparecerá dun todo da sociedade. O Materialismo Cultural ignora a Émica (A opinión da sociedade) en favor da Ética (Observación dos fenómenos a través de métodos científicos).

Mitos, mitologia y religión

RELGIÓN Y RITOS
Actualmente muchos acontecimientos se explican gracias a la ciencia, pero antiguamente se explicaban mediante mitos, algunas sociedades fueron influenciadas con otras como los romanos por los griegos, pero otras comunidades alejadas entre si, poseen mitos muy similares sobre la explicacion por ejemplo el origen del mundo o el paso de una generacion a otra de dioses, las ideas de estas comunidades y sus creencias aparecen expuestas bajo la forma de mitos, estos
se refieren a eventos "extrahumanos" que no pueden ser explicados por la experiencia del hombre, los griegos usaron el termino mito para referirse a hechos ocurridos en otro tiempo, (dioses y seres sobrenaturales) estos representan un papel magico-religioso importante determinan su vida social sus leyes y su moral.
Una religion es un sistema de creencias y practicas que unen una misma comunidad moral,un sisetma de simbolos que nos permite crear vínculos entre nosotros, compartiendo la concepcion del mundo y un estado emocional comun. .El culto a los dioses no deja de ser una religion ligada a un ritual con una finalidad.
Las religiones estan presentes en todas las culturas, especialmente son visibles en la arquitectura como las catedrales y mesquitas, o tambien en cuadros, manifestaciones musicales o mismo en la literatura encontramos restos religiosos, algunas expresiones acutales y refranes, mismo nombres de calles; los rituales estan ligados a tradiciones religiosas, fijemonos sino en las bodas o los bautizos.
Coran, Biblia, Upanisads...
El ser humano utiliza la religión para encontrarle sentido a la existencia, los creyentes de cada religión afirman encontrar solunciones a las necesidades humanas.Como ejemplo, la leyenda de la creacion de Roma, es referida por varias leyendas, las cuales fueron unificadas principalmente por la Eneida de Virgilio reuniendo en una historia coherente distintas versiones de algunos ritos de iniciación de aquel tiempo. Existen varias versiones sobre la leyenda pero la principal es la de

Romulo y Remo: Marte tuvo dos hijos. Una vez nacidos los hijos,Amulio mandó a un siervo a matar a los recién nacidos gemelos. Pero el siervo los puso en una balsa que dejó en el Tíber para que fuesen arrastrados. Los gemelos fueron transportados por el río y arribaron a las orillas de un lugar. Aquí fueron salvados por una loba ,Luperca ,que los amamantó. Cerca, en una vivienda muy pobre, vivía un viejo pastor llamado Fáustulo. El pastor encontró a dos bebés, los llevó a su casa, y los adoptó. Cuando se hicieron adultos, los hermanos fueron informados de su historia.

Romulo y Remo se propusieron edificar una nueva ciudad en el mismo lugar en el que fueron encontrados por la loba. Decidieron que uno construiría el pueblo mientras que el otro ayudaría. Así que empezaron a preguntarle a los dioses, para informarse quién iría a dirigirla.
Rómulo se fue a la cima del monte Palatino; Remo a la cima del Aventino. Rómulo se convenció de que él había sido seleccionado por los dioses ya que recibió el augurio que fueron un circulo de aves sobre el, así que tiró su lanza en el monte para encontrar el lugar; cuando estaba en la tierra, la lanza (la cual era de madera) inmediatamente se convirtió en el Corniolus, el árbol sagrado de Roma. Para la fundación siguieron los ritos tradicionales de su época para fundar ciudades. Con la ayuda de una vaca y un toro blanco, usó un arado para trazar la cerca de la ciudad. Remo saltó sobre el surco, violando la muralla, lo cual era una especie de sacrilegio que fue la primera pena capital de el homo sacer (que era el castigo por pasar), pues la muralla se trazaba desde el primer momento para ser inviolable. Y de acuerdo con la tradición, Rómulo lo mató a espada, para que los dioses no permitieran que en el futuro la muralla fuese violada de nuevo.
Rómulo fue el primer rey romano, y reinó hasta que desapareció durante una tormenta, llevado por su padre Marte.


EL antropolo Malinowaki es considerado(defensor del trabajo de campo) el fundador del funcionalismo , el objetivo del funcionalismo y su base fundamental es considerar que todas las partes sociales de un grupo humano están relacionadas entre sí y cumplen una función dentro de un sistema., afirma que la muerte es el origen de toda religion, los mitos son narraciones fundamentales, en tanto que responden a las preguntas básicas de la existencia humana: razón para existir, razón de lo que lo rodea.El ser humano es consciente de que va a morir y para superar esa incertidumbre elabora respuestas, estas son los mitos que se utilizan para explicar los ritos, y para controlar los sentimientos como la angustia y el miedo.El ser humano pretende controlarlo y saberlo todo y para responder a las cuestiones que no encuentra recurre a los mitos sobre la creación,ritos de paso, acciones magicas para conseguir cosas...o contestar preguntas.

Las respuestas religiosas al contrario que las filosoficas o cientificas se dirigen al ambito sentimental, lo que provoca que sus manifestaciones sean dificiles y variadas apesar de ser siempre las mismas preguntas, algunas dieron lugar a las distintas religiones qe existen, religiones qe ayudaron, pero tambien discriminaron, por ultimo es innegable que la religion forma parte de la cultura de cualquier sociedad.


MITOS



Los mitos son relatos que intentan dar una respuesta a las principales preguntas del ser humano, intenta lograr que seamos capaces de asimilar emocionalmente los aspectos de la vida que nos producen miedo estres o angustia. El mito es y ha sido siempre la defensa espontánea del espíritu humano ante un mundo ininteligible y hostil.

La mitologia aparece en gran parte en la mayoria de las religiones, y a su vez la mitologia esta relacionada en gran parte con al menos una religión.
en la mitologia griega el conjunto de mitos y leyendas sobre sus antiguos dioses y heroes explicaban la n aturaleza del mundo y los origenes y significado de sus propios cultos y rituales,los mitos griegos intentan explicar los orígenes del mundo y detallan las vidas y aventuras de una amplia variedad de dioses, héroes y otras criaturas mitológicas. Estos relatos fueron originalmente difundidos en una tradicion poética-oral; los mitos se conocen principalmente gracias a la literatura griega. Los mitos tambien servian como recursos didacticos y la educacion de los valores, por ejemplo, dificultades, la leyenda del minotauro, inseguridad la leyenda de Orfeo y Eurícide, de la necedad el mito de Casandra y vanidad, el mito de Eco y Narciso.

Los dioses del panteón griego adoptaban figuras humanas y personificaban las fuerzas del Universo; al igual que los hombres, los dioses helenos eran impredecibles, por eso unas veces tenían un estricto sentido de la justicia y otras eran crueles y vengativos; su favor se alcanzaba por medio de los sacrificios y de piedad, pero estos procedimientos no eran siempre efectivos puesto que los dioses eran muy volubles.

La mitología griega es absolutamente compleja, llena de dioses, monstruos, guerras y dioses entrometidos. Algunos estudiosos afirman que llegó a haber hasta 30.000 divinidades en total.

Esta mitología comparte una estrecha similitud con la mitología romana, en cuanto a los nombres de varios dioses y personajes de importancia. También se relacionan en cuanto a la parte mitológica de la religión; creencias, tradiciones y todo lo ligado o referente a Mitología.

La mitología griega, en su periodo más importante, se desarrolló en el siglo VIII a. C. Tiene varios rasgos distintivos, como por ejemplo, los dioses se parecen exteriormente a los seres humanos y revelan, al igual que ellos, sentimientos. Los griegos creían que los dioses habían elegido el monte Olimpo, en una región de Grecia llamada Tesalia, como su residencia. En el Olimpo, los dioses formaban una sociedad organizada en términos de autoridad y poderes, se movían con total libertad y formaban tres grupos que controlaban sendos poderes: el cielo o firmamento, el mar y la tierra. Fueron tres las colecciones clásicas de mitos: La Teogonía de Hesíodo y la Iliada y la Odisea de Homero. La teogonía es una especie de sistematización de las confusas situaciones anteriores, en ella el mito es el tema dominante. Nos llevaría a afirmar que en el mito se encuentra el origen de las religiones, sin embargo debe considerarse que los "espíritus" de los bosques, de la luz, de las aguas, no son divinidades, sino solamente presencias capaces de actuar en dominios sobre los que el hombre no tiene ningún poder. El mito griego está en estrecha relación con la religión, pero no llega a confundirse con ella.

Según Hesíodo, al comienzo no hay nada más que espacio, nada orgánico, nada que pueda ser descrito. Luego, después de ese vacío, se dibuja la primera de las realidades, que limita y comienza a darle un sentido: la Tierra, Gea (Tellus) la base segura de todo lo que en el mundo ya se encontraba dividido, pues bajo la Tierra seguía existiendo un espacio vacío donde todo era Caos (Chaos). Ese Caos engendra el Erebo, el vasto espacio subyacente, en que más tarde tendrán su lugar los infiernos. En el vacío ubicado por encima de la Tierra, instala esta a su primogénito, Urano (el Cielo), que emana de ella. Al mismo tiempo que se da esta división orgánica del universo, tiene lugar el nacimiento de Eros (Cupido), el Amor, que es aquí el principio abstracto del Deseo, y no todavía el pequeño dios maligno, perverso y alado. En los orígenes mismos de la creación del universo, era imprescindible crear el Amor, este es el motor universal; es quien provoca las uniones del principio cósmico, los engendramientos que ni la imaginación concibe. Erebo, hijo de Caos, tuvo un hermano llamado Noche. Sin embargo Gea, después de haber engendrado a Urano, dio a luz a las Montañas y las Ninfas (Driada o Nereida), que en ese momento son genios de las Montañas. A Gea también corresponde la maternidad de Pontos (el Mar, principio masculino, la Ola poderosa). La diosa Noche engendra dos hijos: Éter y Día. El primero es la clara y pura luz que se adivina en las más altas regiones de la atmósfera; la luz de los dioses. Por su parte el Día, ilumina a los mortales, y alterna con su madre la Noche.
(http://www.guiascostarica.com/mitos/grecia.htm)

Segun Lévi-Strauss la estructura de los mitos es similar en todas las culturas, afirma que forman unidades en oposición; es decir, bien y mal, hombre y mujer vida y muerte, de esta manera el mito ayuda a la cultura a capatar esos valores y encontrarles sentido.


Segun este antropologo los mitos tienen estos componentes:


-Su contenido : refiriendose siempre a las cuestiones que afectan al ser humano
-Su función : proporcionar valores y dar sentido a la vida humana, sus protagonistas proporcionan el ejemplo necesario para superar una situación. Los mitos tienen el poder de configurar la vida de los humanos y no se presentan como verdad.
-Su contexto: normalmente en el ambito del ritual
-Su estructura : determinada por pares de oposiociones entre el material y espiritual y el bien y el mal.
-Su forma : que puede ser multiple, (narrado en relato o danza pelicula o icona) normalmente en sociedades agrarias se presentaban através de un ritual o representacion teatral, y en las sociedades con escrituras en forma de un relato escrito y con un ritual importante.